zondag 15 maart 2009

Als de Buuv van huis is...


De kat schiet met een chagrijnige kop uit de tuin langs mijn benen naar binnen. Hij klaagt mij miauwend aan. Ik kijk naar zijn voederbakje. Leeg, shit.
Wil je aub de kat naar binnenlaten en zijn bakje vullen als het leeg is? liefs, Buuv zo luidt de boodschap op het briefje dat Puberzoon mij laat zien.
Ik behandel katten net als levensliedzangers en andere natuurrampen. Ik weet dat ze bestaan, praat er indien nodig beleefd over mee, maar probeer er ondertussen zo min mogelijk bij in de buurt te komen.
Deze kat genaamd Tijger en ik tolereren elkaar minzaam als buren.
Van Tijger wordt door Buuv beweerd dat hij lief is en schattige dingen doet maar ik weet wel beter. Deze kat is meer dan kat alleen. Na 10 jaar twijfel ik tussen een MEN IN BLACK agent of een Russische maffioos. Dit laatste vooral vanwege zijn eeuwig miauwgevloek in die taal.
Maar in de loop der jaren is er een zekere consensus ontstaan.
Hij begrijpt de importantie van mijn functie voor zijn bestaan, scheldt me niet meer uit en moppert slechts zacht in melancholisch Slavisch voor zich uit.
Ik gooi geen pantoffels meer naar zijn hoofd.
We zijn kortom best goede buren geworden.
Ik pak het bakje en sluit de tuindeur.
Ik volg de kat naar de keuken.
Het huis van Buuv is heel schoon en heeft witte plavuizen, van beide word ik bloednerveus. Niet omdat Buuv a-relaxed is maar vlekken maken is mijn vak.
De kat die rond mijn benen ronddraait helpt niet mee tegen mijn opspelende zenuwtrekjes.
Ik begin behoedzaam smetteloze kastdeurtjes te openen op zoek naar kattenvoer.
Grote ogen proberen mij ondertussen vanaf het aanrecht bozig te hypnotiseren.
Licht zwetend tuur ik tevergeefs in kasten en laden.
Ik vind niks.
Ik besluit mijn telefoon te halen en Buuv te bellen.
Buuv loodst mij onvast door haar keuken op zoek naar het blikje. Niet het pak dat ik dus zocht.
Met mijn hoofd in de diepe kast en de telefoon tussen oor en schouder geklemd slaak ik een Eureka!
Gevonden!
Meteen klettert Baukjes Feestversiering voor op de taart over de glanzende steriele vloer.
Buuv ligt dubbel van het lachen en ik op mijn knieƫn, driftig met mijn handen de felgekleurde snoepjes bij elkaar te vegen.
Nu de kat het felbegeerde voedsel ziet, wordt zijn toon nog dwingender.
Het water klotst in mijn knieholten.
Ik leg de telefoon neer en vul het bakje.
De kat valt aan. Op het bakje.
Ik haast mij weg.
Bij de kamerdeur draai ik de dimmer uit.
Oh schrik!
Ik heb de lichtknop ineens in mijn hand.
Ondanks ernstig versnelde hartslag krijg ik de knop er weer op.
Eenmaal thuis slaak ik een zucht van verlichting.
Die naadloos overgaat in een andere diepe verzuchting:
"Oh nee...
Mijn telefoon ligt nog naast het bakje op het aanrecht...

1 opmerking:

Anoniem zei

Ik had niet gedacht dat hij er nog zo goed van af zou komen.Hij hou ook van jou dat zei hij mij net nog!Gr,Buuv