zondag 8 maart 2009

Jouw eerste keer


Het eerste roze wolkje in de urine.
De eerste echo. Het eerste schopje. Je voor het eerst zien, buiten mijn buik zwevend in dokters handen boven het groene laken.
De eerste moedermelk. Je eerste lach, draai, gaap.
Alles is even boeiend aan je eerste.
Daar jij tevens mijn enige bent, weet ik ook niet beter.
Als een vrouw in verwachting raakt, komt ineens de druk tot onthouden. Had ik tot die tijd er maar zo'n beetje op los geleefd, toen bleek tijd een factor van belang. Een indicator van groei.
"Houd een zwangersschapsdagboek bij. Een baby agenda. Een peuterjournaal.
Noteer alles, want het gaat zo snel voorbij", was steevast het advies van passerende kloeken vol lege-nest-pijn.
Maar de dagen waren toen vol met niks dan drukte en achteraf zo leeg van stil en pril moedergeluk, dat het leek of het altijd zo zou zijn.
Ik vertrouwde op mijn ogen en harttegeheugen.
Je eerste maal rechtop zittend.
Je eerste tand.(Laatst vond ik een lijstje in je baby album terug. eigenlijk een afgescheurde giro envelop waarop in paniekerig handschrift de volgorde van het doorbreken van je tanden en kiezen stond genoteerd. Alsof ik later daar -door de tandenfee?- zwaar over verhoord zou worden.)
Samen hebben wij al een hoop eerste keren mee gemaakt.
Je eerste spruitje.
Je eerste muurschildering. (Gemaakt met brood met appelstroop.)
Je eerste keer varend op de Vinkeveense Plassen
Je eerste doodsmak op een toch echt goedgekeurde plastic wipwap.
Je eerste schooldag. (Natuurlijk was ook toen je vader op zijn werk.)
Je eerste beste viend.
Je eerste Harry Potterboek.
De eerste keer gepest. De eerste keer Efteling.Het eerste verjaardagspartijtje.
Ontelbaar veel eerste keren zijn er in een mensenleven.
Velen zijn helemaal niet leuk.
De eerste keer proberen te slapen terwijl je papa in een ander huis is gaan wonen.
Je eerste keer met een koffer vol knuffels en je tandenborsteltje naar iets wat een thuis moet voorstellen, maar het helemaal niet is.
Met allemaal nieuwe eerste keren die je niet wilt.
Je eerste dode hond.
Ouderschap betekent vaak loslaten, maar het voelt soms als het geluid van uiteenscheurend klittenband.
Vanaf je eerste stap - nee, nog van voor het eerste gevoel van leven- lijkt bezweren en het doen van schietgebedjes mijn tweede natuur geworden. Mijn moederinstinct.
De eerste keer fietsen naar het huis van vriend een dorp verderop.
Je eerste busreis alleen.
Je eerste brugklasdag.
Ik heb wat afgebeden tot elke godje of God die ik kon verzinnen.
Maar afgelopen week was er een feestelijk debuut...
Sommige ervaringen zijn de moeite van het noteren zeker waard, daarin hadden de indertijd over je kinderwagen gebogen lieve wijze dames zeker gelijk.
Gekleed in je Keith Haring T-shirt en stoere nieuwe broek met je leuke hoofd verstopt achter die enorme bos haar stond jij voor het eerst in de Melkweg te Amsterdam.
Je eerste echte concert.
Natuurlijk heb je al de nodige festivalletjes en openluchtconcertjes meegemaakt, maar nu voor het eerst: het echte werk.
Je eerste bezoek aan een poptempel. Een eerste kennismaking met jouw (en toevallig mijn) idolen.
De eerste keer The Prodigy, je eerste dampende punk elektro/ techno punk concert compleet met vette lichtshow.
Omringd door uitsluitend zeer uitgelaten volwassenen die als krankzinnigen rondspringen.
En jij sprong vrolijk mee.
Mijn eerste en enige wordt man.
"One small step for humankind, but a big step for this mama"

1 opmerking:

Anoniem zei

Hoi Buuv,zit je blogje telezen met die kleine op me schoot en kan het niet droog houden,de jaren schieten ingedachten voorbij,je hebt een mooi kind!Kus Nancy