woensdag 25 maart 2009

Memorie


(A trip down f*cking Memory Lane- Jenneke van Wijngaarden tekening balpen, fineliner en marker)
Iedereen weet dat de gemiddelde 3-jarige onverslaanbaar is bij een potje memorie. Let maar op: zo'n dreumes weet je altijd te verleiden en zonder ook maar met de trouwhartige oogjes te knipperen vist het kind ogenblikkelijk de twee gelijke kaartjes uit het enorme aanbod.
Twee dezelfde grote aarbeien bijvoorbeeld of twee gezellige grijze poezen.
Vroeger thuis zochten we naar iets anders. Uitslaande branden, autopech of inbraak tijdens vakantie.
Ons Nationale Nederlanden Memoriespel bestond uitsluitend uit naargeestig getekende rampen die je zomaar ineens konden overkomen.
zus en ik speelden het graag.
In tegenslag en vette pech waren wij van jongs af aan gespecialiseerd.
Rampen zijn een koud kunstje voor deze zussen en crisissen helemaal ons ding.
Dat maakt je vindingrijk en creatief en later kun je er vast om lachen.
Het Vindt de alcoholspel werd door onze Pa Bukowski op hoog niveau gespeeld maar wij vonden altijd weer de flessen, ook al lagen ze in viskoffer, kantoorlade of spoelbak van het toilet.
(Bleef de jenever lekker koud)
Wij speelden naast dit spel en het Nationale Nederlanden Memoriespel ook later Het Enge Deurwaarderspel waarbij we verstopplekken verzonnen voor waardevolle spullen als de kleine kleurentelevisie of het misschien- heel -dure -kweetniet antiek van Pa.
Onderin de linnenkast was mijn favoriete plek voor eigenlijk alles en vooral de tv.
Die paste net onder het sokken mandje.
De favoriete verstopplek van zus weet ik niet meer.
Overigens weet ik nog wel haar geheime wapen, een vals klein speelgoedpianootje waarmee ze bij voorkeur op zondagochtend 07.00 uur pianorecitals gaf.
Later in mijn studententijd speelde ik ook spellen alleen.
Nu was het Het Enge Kijk-en Luistergeldspel waarbij ik regelmatig (ik verhuisde vaak) oefende of dat mijn kleine kleuren tv in de oven paste en hoe lang ik daar over deed in het geval dat de Kijk-en Luisterdienst zou aanbellen.
Nu speel ik het Huis te Huurspel?Een spel dat me na 1,5 jaar spelen goed de strot uithangt.
Waar overigens toch al het mes opstaat vanwege de verplichting tot naleving van het convenant met X.
Betaalbare huurhuizen zijn als kabouters.
Je gelooft erin maar je ziet ze nooit.
Nou ja
Geen goede tekening zonder zwarten en witten.
"Geen schaduwen zonder hoogsels," roep ik in de schilderles en ik meen het nog ook.
"Leven is lijden." zeggen boeddhisten.
Is dat ook weer duidelijk en kun je verder.
Lachen maakt namelijk een hoop goed.
En in lachen was en is iedereen in ons gezin grootmeester.
zelden grappiger mensen gezien als mijn vader, moeder en zus.
En bij het Huis te Huur?spel ben ik ook uit de put.
De erg leuke lach van de nieuwste man in mijn leven, de makelaar van om de hoek, belooft veel.
Vooral als je die ziet in een appartement dat echt bestaat!
Een waarachtige woonplek bijna tastbaar.
Ok, je moet altijd zachtjes op je tenen lopen en in de woonkamer slapen maar dat zijn slechts schaduwen...
Ik heb uitzicht!
(dansliedjevoor alle hoogsels van het afgelopen etmaal!)

Geen opmerkingen: