zondag 14 juni 2009

Kaarsen (40)


We staan te knuffelen op mijn zonnige balkon. Ik wijs Docs op de prachtige oude kastanjeboom waarvan de kaarsen lichtgroen overgaan op vruchtvorming.
"Als kind uit Rotterdam-zuid kan ik maar niet wennen aan al die kastanjebomen hier. Elk jaar word ik gek van hebberigheid bij het zien van de nieuwe kastanjes en prop ik bij de eerste vondst al mijn zakken vol. Elk jaar kom ik er dan opnieuw achter dat ik niet inhalig had hoeven zijn. Dat het geluk hier gewoon voor het oprapen ligt!"
"Jaah",verzucht Docs blij tevreden met alles.
Dan gaan we naar binnen. Fijn tekenen.
Plotseling vloog er een donkere schaduw over Tommy's gezichtje.
"Ik wil nooit groot worden", zei hij beslist.
"Ik ook niet", stemde Annika in.
"Nee, dat is niet iets om naar te verlangen", zei Pippi. "Grote mensen hebben nooit iets leuks.zij hebben alleen maar vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomenbelasting."

"Doe je ogen dicht!" Coole ma duwt me terwijl ik mijn ogen stijf dichtgeknepen houd de Grote Werkplaats uit en de Chillroom in.
Dan mag ik mijn ogen openen.
Daar staan en zitten een stuk wat gelieven te glimmen rond een met lappen bedekte grote doos.
Blauwoog engel neemt het woord en ik baad me in haar tedere woorden.
Helder en zij hebben zojuist mijn babyalbum samen met Coole ma bekeken.
"Al als baby had jij die blik in je ogen. Lief, nieuwsgierig, vrolijk en ook ondeugend. Wat de kinderen ook zo in je aantrekt." spreekt ze en nog over veel meer.
Ik doe mal van verlegenheid en onthul de vurig verlangde superbakoven als ware ik Leontien.
Daarna kus ik uitgelaten zus, Helder,Coole ma,Vader jager, TRL, Blauwoog engel en de rest.
"Nu", fluisterde Pippi.
zij slikten hun pillen en zeiden alledrie:
"Lief klein pilletje peperneut,
ik wil nimmer worden greut."
Toen was het gebeurd. Pippi stak de kaarsjes weer aan.

Ik ben zo'n mooie prinses dat ik niet eens een kroon hoef te dragen. Mijn outfit alleen is al een feest met ballen en slingers.
Ik ben in blijde afwachting van mijn snel te beginnen verjaarspartij.
Het atelier blinkt en blaakt van pret en ballonnen
"Jen, weet je wat een Throw Up is?", vraagt Docs.
Ik knor verontwaardigd. "Huh tuurlijk, ik geef toch graffitiworkshops!", terwijl ik ondertussen intens tevreden naar de wolk roze tule om mij heen kijk.
Als ik opkijk is hij al bezig.
Ik zie de rug van een verliefde 16-jarige en de soepe skills van een oude koning als hij mijn naam en hartje met rode spuitbus op de muur schrijft.
"Ja, de tijd vliegt en we worden oud", zei Pippi. Straks in de herfst word ik 10 jaar en dan heb je je beste tijd gehad."
De dag erna vind ik in de keuken van de Dorpsacademie de vier pakjes taartkaarsjes die Coole ma op de vlaai had willen zetten, maar die in alle vrolijkheid was vergeten.
Ik kijk naar buiten naar de bloemen en de boom.
Misschien dat de van Puberzoon gekregen anti jaarringencreme gaat werken en zal de vorm bij de inhoud blijven passen.
Indien anders wil ik u wel een geheimpje verklappen:
ik heb ook dat groene pilletje van Pippi geslikt en ik heb een idee:
zullen we samen oud worden en toch jong blijven?
Of doen we dat eigenlijk al?
Van kaarsen naar kastanjes.
Gek eigenlijk.

zondag 7 juni 2009

Patience


Er is geen groter kwaad dan haat,
en geen groter deugd dan geduld.
Daarom dien ik op alle mogelijke manieren
oprecht op geduld te mediteren.


De Dalai Lama spreekt deze woorden in zijn merkwaardige maar meestal goed verstaanbaar engels. (De jeugdige bebrilde monnik die als Tibetaans vertaler optreedt, vind ik eerlijk gezegd veel slechter te verstaan.)
Ik volg dit boeiende Boeddhistisch onderricht van zijne Heiligheid de 14e samen met King A en Blauwoog Engel en nog zo'n 10.000 anderen in de RAI.
Buiten weigeren een hoop hersens hun werk te doen in de stemhokjes, binnen kraakt het onder de hersenpan en zwelt het gemoed.
Wat een voorrecht om hier te zijn!
Blauwoog engel heeft me deze spirituele les cadeau gedaan.
Sinterklaas bestaat en zij heet Blauwoog engel.
De Dalai Lama spreekt naast geduld over andere prangende levenskwesties als liefde en boosheid, over zaken die er dus toe doen.
Dingen waar hij als opperhoofd van alle spirituele leiders verstand van heeft. Onderwerpen waar overigens de vaderlandse journalistiek geen kaas van heeft gegeten gezien de constante nadruk in de verslaggeving op de politieke betekenis van het bezoek van de Dalai Lama. Natuurlijk ook belangrijk, maar een eenzijdige belichting die mans status te kort doet.
Patience.
Het duurde 10 jaar sinds het laatste bezoek van de Tbetaanse heilige Leermeester.
Geduld heb ik u ook laten oefenen.
Weliswaar maar tweeënhalve maand, maar in blogland is dat - net als in hondenjaren -van hier tot aan de ijstijd en heb ik zo eigenhandig mijn blog vermoord.
U mijn -o zo trouwe - lezer bleef ineens verstoken van mijn wel en wee.
Mijn plaatjes en praatjes.
U moest ineens mijn gezellige himmelhoch jauchzend - zu Tode betruebtsfeertje missen bij de koffie of het pils.
Mocht u ondertussen nog niet weg gedreven zijn in de grote wereld die Internet heet dan wil ik per nu weer reïncarneren.
Misschien in een iets andere vorm, maar ik kom graag tegemoet aan uw herhaaldelijke verzoeken om terugkeer.
U weet een kwetsbaar mens te vleien...
Dank daarvoor!
Waarom u zo lang moest wachten, vraagt u?
We vonden een huis, Puberzoon en ik.
Een helder, vrolijk huisje.
Waarop een verhuizing gelijk de zevende ring van Dante's Inferno volgde.
Tussendoor een beetje boel koeien geschilderd en een hele hoop lesgegeven.
Eigenlijk ook erg gelukkig geworden.
Toen ik dat gevoel op artistieke wijze liet vastleggen, ontmoette ik bovendien een man.
Deze man tekent nu in mijn blackbook, rollebolt in mijn hoofd en strooit vlinders in mijn hart. Dat kost best een hoop tijd en leidt vreselijk af maar dat vind ik niet erg ; )
Maar de Allerhoogste kenbare Leermeester in de Gedulduitoefening heeft niet alleen u als lezer maar ook ondergetekende als schrijver de afgelopen periode een grote les geleerd.
Een les in lijdzaam wachten die de kroon spant.
De naam van mijn goeroe op het gebied van wortel schieten en magisch denken heeft maar drie letters.
God bedank ik voor al het bovenstaande vanuit de grond van mijn hart.
Maar die drie letters bedoel ik verder niet.
Er is een groter kwaad dan haat
Drie letters:
Kut
KPN
( She is back... ; )