donderdag 27 augustus 2009

Terug!


De geschilderde vlinder op het hoesje past mooi bij de roze elegante Canon Ixus.
Mijn camera ligt hier zomaar naast me op het bureau!
Gevonden zonder de aan Christine Boland beloofde foto's helaas. Het geheugenkaartje gewist, maar toch...
Mijn camera!
Het verhaal achter deze goede afloop en wat die fantastische Magneetbar hier mee te maken heeft, hoort u nog.
Net als het verhaal over mijn eerder avontuur op de catwalk van Bas Kosters, de publicatie van mijn tekening in een dagelijkse bundel van Buzzworks en waarom nrc.next wel een blog over mij moest schrijven.
Dit alles in krap drie dagen tijd.
Lowlands 2009 was fantastisch en ik kan eindelijk weer blij terugkijken...
met behulp van andermans foto's.
U hoort nog van me.

dinsdag 25 augustus 2009

Verloren op Lowlands

Net op het einde van een prachtige editie van mijn liefste festival Lowlands ben ik mijn camera kwijtgeraakt.
Het is een roze Canon Ixus 80IS, in een beschilderd beschermhoesje.
Op die camera staan heel veel foto's. Veel tekeningen en graffiti maar vooral:
Foto's van drie dagen Lowlands, een opdracht.
Ik verdom het te geloven dat hij gejat is. Ik houd van Lowlanders en zij van mij.
Er is een blije beloning van 100,- euro voor degene die hem terugbrengt.
Deze boodschap mag best naar andere Lowlandgangers gestuurd worden.
Wie helpt me zoeken?

donderdag 20 augustus 2009

Voorpret schilderworkshop Spanje


Natuurlijk had ik grootse plannen om op deze plek met u het aanstaande Lowlandsfestival te bespreken. De overvolle veelbelovende programmering, die nu al de nodige stress oplevert. (Help! Lily Allen, zwart Licht & Dizzy Rascal morgenavond op hetzelfde tijdstip!)
De jaarlijks terugkerende rituelen, de koortsachtige voorbesprekingen gecombineerd met melige oprispingen van avonturen van voorgaande jaren.
Kwesties als: 'Nemen we de steekwagen wel of niet mee en passen we allemaal in mijn auto?'
Het wordt mijn vijftiende jaar en ik ga dat stevig vieren, dat kan ik u alvast verklappen.
Maar er moet ook brood op de plank komen en verder dien ik te gehoorzamen aan Grandmaster M. die alweer vele vriendenuren in mijn nieuwste project heeft gestoken.
Dus even focussen op Spanje.
De schilderworkshop die ik deze herfst wil gaan draaien moet gepromoot worden.
Kijk (niet te kritisch aub, er moet nog wel wat aan gedaan worden)op
http://sites.google.com/site/workshopschilderen/
Ik ben benieuwd wat u er van vindt.
U mag ook gerust anderen op deze heerlijke week attent maken ; )
Ik ga nu verder met mijn pre-Lowlandszenuwen.
Ik kom natuurlijk bij u terug!

vrijdag 14 augustus 2009

TomTom


"Het is echt een heel mooi boek", Sunnyman overhandigt me nadat we uit de auto gestapt zijn Het Boek van de Weg met een heel serieus gezicht.
Hij ziet er moe uit, maar het op de achterbank bestuderen van de kaarten heeft hem zichtbaar goed gedaan.
"Ja, zegt zijn moeder, "we hadden hem Tom moeten noemen. TomTom."
Drie dagen hebben we nu samen doorgebracht, Sunnyman en ik.
We zijn allebei heel moe maar voldaan.
Sunnyman is 9 jaar heeft last van verschillende 'afkortingen', een autistische stoornis en stemmen in zijn hoofd.
Sunnyman is wonderlijk slim, erg lief en heel bijzonder.
Van drukte wordt hij nog drukker, dan krijgt hij last van 1000 stemmen in zijn hoofd zoals hij het zelf zegt.
Sunnyman is al een jaartje een leerling van me en toen zijn moeder mij vroeg hem een paar dagen alleen te begeleiden, stemde ik meteen toe.
De eerste dag op weg naar Archeon wijst hij mij de route en vertelt wat de entreeprijzen zijn. De avond ervoor heeft hij de website bestudeert en kan mij dus werkelijk alles over het park vertellen. In het park bestudeert hij in het Romeinse badhuis de kaart van de Romeinen en overhoort - soms tot hun grote schrik - vervolgens elke persoon in een toga over waar ze nou precies zijn langsgekomen. Hij heeft net een folder gevonden met een Romeinse fietsroute, kent die meteen al uit zijn hoofd want wil die volgend jaar met zijn vader gaan fietsen.
Terwijl vervolgens het spektakel in het Romeinse gedeelte begint, trekken wij ons terug in de prehistorie. Vlas twijnen blijkt rustgevend te zijn en zo zit ik een uur gezellig al twijnend te kletsen met een muzikant/ vuurmaker uit de ijzertijd.
Na bij het bekertrechtervolk nog een half uurtje vol overgave tussen twee stenen graan gemalen te hebben is het tijd om naar huis te gaan.
Ook op de terugweg staat zijn hoofd niet stil. Hij vertelt over wegen waar altijd files staan en waar er in Nederland allemaal aan de weg gewerkt wordt.
Dag 2 brengen we door in het atelier. We proberen alle ervaringen vorm te geven in knutsels en het speciale ervaringenboek wordt bijgewerkt. Door mij haastig uitgeprinte foto's van de voorgaande dag worden ingeplakt.
Het plan voor dag drie wordt gemaakt: we gaan de Domtoren in Utrecht beklimmen.
In de auto op weg naar station Breukelen tuiten mijn oren al. Sunnyman wijst mij een -verdomd - kortere route terwijl hij aan een stuk door ratelt over schoenmaten, lengtes en leeftijden van zijn familie maar ook van klasgenoten. Natuurlijk heeft hij de site van de Domtoren al bestudeerd. Ook het spoornet heeft zijn interesse:
" Station Utrecht Centraal is een echt knooppunt, ongelooflijk!"
Hij is diep onder de indruk.
Het wacht op het beginnen van de rondleiding in de Domtoren valt hem zwaar. Mij ook want hij hangt met zijn hele gewicht aan mij en vraagt om de halve minuut wanneer we nou beginnen.
Eindelijk!
De Domtoren kent verschillende verdiepingen.
Bij de eerste tussenstop, in de Michaelskapel wendt Sunnyman zich tot gids Carolien.
Het aantal treden- 121 - klopt met wat hij op de site heeft gelezen en dat doet hem zichtbaar goed. Hij vuurt meteen maar al ijsberend alle getallen op haar af. Het aantal traptreden, de hoogte, het aantal meters, zodat de gids haar praatje besluit met:
"Mochten jullie meer willen weten over bijvoorbeeld hoeveel traptreden er zijn dan kunnen jullie dat aan deze jongen vragen," daarbij wijzend op Sunnyman.
Naarmate we meer naar boven gaan, wordt de trap steeds smaller.
Sunnyman telt hardop. Achter ons vormt gestaag een file.
Het zweet staat op mijn rug, maar ik tel vrolijk mee.
Hij vindt de nauwe trap eng.
Eindelijk boven. Heerlijk frisse lucht.
Het is helder en we kijken ver.
Wat is Utrecht een geweldige stad...
"Sunnyman,kom eens, zie eens hoe mooi!"
Sunnyman tuurt in de verte met zijn typische bedachtzame blik.
Hij draait zich naar mij om.
"Waar is nu de A2 en loopt daar de A28 en is dat nu de zuilense Ring?"

vrijdag 7 augustus 2009

Droog (brandgevaar)

'Van mij mag het gaan regenen', zeur ik tegen de aardige meneer met het lelijke dikke hondje terwijl mijn knappe hond vrolijk het gras besproeit.
'Ja, ik vind dit ook helemaal niks', beaamt de normaal o zo vrolijke man mismoedig en zwetend lopen we verder.
'Iedereen zit lekker op het strand, viert feest met vrienden of is gezellige dingen aan doen. Alleen ik zit achter die k..computer', mopper ik door de hoorn tegen Grandmaster M. die ook al dagen op het strand zit.
Wat eerlijk gezegd niet helemaal waar is, want tegenover mij in het naaiatelier werken ze al weken dag -en nacht en ik zat gisteren nog te slempen op de oergezellige verjaardag van Vlimmen.
Maar toch, het gaat om het basisidee.
Ik ben zielig en dat mag de wereld weten ook.
Het is warm, mijn slaapkamerraam kan al twee maanden niet open (met zo'n huur toch dit soort kwesties, schandalig!) en mijn liefdesleven is net zo droog en onherbergzaam als de ruige Spaanse grond waar ik vorige week nog op liep om inspiratie op te doen voor het workshopprogramma waar ik nu zo op zit te zweten.
De reden van die liefdesdroogte is weer een nieuwe in mijn schier onuitputtelijke stroom van relationele rampverhalen.
Deze is echt suf.
Docs en ik bleken- net als die middeleeuwse koningskinderen- elkaar niet te kunnen bereiken. Mijn werk, zijn werk, zijn toernee, alle verantwoordelijkheden, geografische en planologische kwesties zorgden ervoor dat we uiteindelijk beiden uitgeput werden van de onmogelijkheid tot fysiek contact. Alleen al telefoneren bleek door onze verschillende uren en werkzaamheden een tour de force.
Wat nu rest is een handvol lieve sms-jes en de wil om elkaar ooit (met kerst???) weer te zien.
En ja, ondertussen gewoon weer rondkijken hoor, lieverd...
Kortom :
Ga terug naar Start.
U heeft geen recht op een vergoeding voor eventuele hartenpijn.
Het is heet en ik kan wel janken.
K..financiƫn, klotewerk en kolere liefdesleven, de K3 van mijn bestaan.
In de plaatselijk krant worden gratis bijna dezelfde workshops aangeboden die ik volgende week moet gaan cancelen wegens te weinig aanmeldingen. Niet zo gek natuurlijk, bij mij betaal je de hoofdprijs want ik krijg geen subsidie.
Deze gemeente heeft principieel een hekel aan professionele kunstenaars en heeft in haar beleidsplan staan dat zij slechts de amateurkunsten steunt.
Op mijn sollicitatie naar een te vervaardigen kunstwerk voor het nieuwe zwembad in dit dorp (een opdracht die voor mij gemaakt leek) kreeg ik na maanden afwachten het volgende vonnis toegestuurd van gemeente De Ronde Venen:
Betreft: Reden afwijzing

Kort geformuleerd is de reden waarom uw werk niet is geselecteerd:
Kunstenaar heeft al werk in gemeente (Wilnis dorp) (sic!)

Als u klikt op het knipperende Flickr overzicht dat je hiernaast op het blog ziet, kunt u het zien.
Het staat onder Kunst, algemeen ook ruimtelijk. Tussen de foto's ziet u twee foto's van "De ontmoeting van de slang en het varken bij de drie bomen" Dit geverfde stalen beeld (1.80m hoog) verbeeldt het wapen van Wilnis.
Het beeld is gemaakt i.s.m Arthur Dreissen en was de uitkomst van een traject van de herinrichting van Wilnis dorp. Het is tot stand gekomen in geduldige samenspraak met het buurtwerk (St Leefbaarheid) en Wilnissers.
De kunstcommissie en het college van B & W heb ik slechts bij de kruidenbitter tijdens de onthulling gezien.
Dit beeld, naar ik mij goed herinner, met een straatwaarde van een nieuwe video, een oldschool tv en een paar sokken van de Hema stamt uit 2002!
De afwijzing lag al enige tijd te smeulen. Maar vurige gevoelens fikken alleen maar beter.
Nu ben ik witheet en het is al zo warm...
Geen kunstwerk van mijn hand dankzij een vorm van arrogantie en stupiditeit die zijn weerga niet kent! Ik houd ook nog eens veel van zwemmen!
Het laatste woord is nog niet gezegd.
Vervang het woord kunstenaar door architect, bakker of Hunkemoller en je begrijpt dat het ook voor hen lastig zou worden met de verkoop van slechts een ontwerp van een huis, een brood of bh per decennium.
Vorige week, op een avond in dat Spaanse dorpje:
Een eindeloze vonkenregen sproeide knetterend door de smalle straten. Vuurwerk stroomt overal kleurig rondom en ketst tegen de muren.
Billen en handen worden schaterlachend gebrand.
Het feest van Water en Vuur.
Passie, je zal het maar hebben...
Daar in El Perello brachten uiteindelijk brandslang en emmer verlossing.
Hier in Mijdrecht zweterig in bikini achter de pc,zie ik slechts een troostende vonk, een blij lichtpunt in het aanstaande Lowlandsfestival.
Maar voor nu hoop ik vurig op regen.
En een lief sms-je.