vrijdag 14 augustus 2009

TomTom


"Het is echt een heel mooi boek", Sunnyman overhandigt me nadat we uit de auto gestapt zijn Het Boek van de Weg met een heel serieus gezicht.
Hij ziet er moe uit, maar het op de achterbank bestuderen van de kaarten heeft hem zichtbaar goed gedaan.
"Ja, zegt zijn moeder, "we hadden hem Tom moeten noemen. TomTom."
Drie dagen hebben we nu samen doorgebracht, Sunnyman en ik.
We zijn allebei heel moe maar voldaan.
Sunnyman is 9 jaar heeft last van verschillende 'afkortingen', een autistische stoornis en stemmen in zijn hoofd.
Sunnyman is wonderlijk slim, erg lief en heel bijzonder.
Van drukte wordt hij nog drukker, dan krijgt hij last van 1000 stemmen in zijn hoofd zoals hij het zelf zegt.
Sunnyman is al een jaartje een leerling van me en toen zijn moeder mij vroeg hem een paar dagen alleen te begeleiden, stemde ik meteen toe.
De eerste dag op weg naar Archeon wijst hij mij de route en vertelt wat de entreeprijzen zijn. De avond ervoor heeft hij de website bestudeert en kan mij dus werkelijk alles over het park vertellen. In het park bestudeert hij in het Romeinse badhuis de kaart van de Romeinen en overhoort - soms tot hun grote schrik - vervolgens elke persoon in een toga over waar ze nou precies zijn langsgekomen. Hij heeft net een folder gevonden met een Romeinse fietsroute, kent die meteen al uit zijn hoofd want wil die volgend jaar met zijn vader gaan fietsen.
Terwijl vervolgens het spektakel in het Romeinse gedeelte begint, trekken wij ons terug in de prehistorie. Vlas twijnen blijkt rustgevend te zijn en zo zit ik een uur gezellig al twijnend te kletsen met een muzikant/ vuurmaker uit de ijzertijd.
Na bij het bekertrechtervolk nog een half uurtje vol overgave tussen twee stenen graan gemalen te hebben is het tijd om naar huis te gaan.
Ook op de terugweg staat zijn hoofd niet stil. Hij vertelt over wegen waar altijd files staan en waar er in Nederland allemaal aan de weg gewerkt wordt.
Dag 2 brengen we door in het atelier. We proberen alle ervaringen vorm te geven in knutsels en het speciale ervaringenboek wordt bijgewerkt. Door mij haastig uitgeprinte foto's van de voorgaande dag worden ingeplakt.
Het plan voor dag drie wordt gemaakt: we gaan de Domtoren in Utrecht beklimmen.
In de auto op weg naar station Breukelen tuiten mijn oren al. Sunnyman wijst mij een -verdomd - kortere route terwijl hij aan een stuk door ratelt over schoenmaten, lengtes en leeftijden van zijn familie maar ook van klasgenoten. Natuurlijk heeft hij de site van de Domtoren al bestudeerd. Ook het spoornet heeft zijn interesse:
" Station Utrecht Centraal is een echt knooppunt, ongelooflijk!"
Hij is diep onder de indruk.
Het wacht op het beginnen van de rondleiding in de Domtoren valt hem zwaar. Mij ook want hij hangt met zijn hele gewicht aan mij en vraagt om de halve minuut wanneer we nou beginnen.
Eindelijk!
De Domtoren kent verschillende verdiepingen.
Bij de eerste tussenstop, in de Michaelskapel wendt Sunnyman zich tot gids Carolien.
Het aantal treden- 121 - klopt met wat hij op de site heeft gelezen en dat doet hem zichtbaar goed. Hij vuurt meteen maar al ijsberend alle getallen op haar af. Het aantal traptreden, de hoogte, het aantal meters, zodat de gids haar praatje besluit met:
"Mochten jullie meer willen weten over bijvoorbeeld hoeveel traptreden er zijn dan kunnen jullie dat aan deze jongen vragen," daarbij wijzend op Sunnyman.
Naarmate we meer naar boven gaan, wordt de trap steeds smaller.
Sunnyman telt hardop. Achter ons vormt gestaag een file.
Het zweet staat op mijn rug, maar ik tel vrolijk mee.
Hij vindt de nauwe trap eng.
Eindelijk boven. Heerlijk frisse lucht.
Het is helder en we kijken ver.
Wat is Utrecht een geweldige stad...
"Sunnyman,kom eens, zie eens hoe mooi!"
Sunnyman tuurt in de verte met zijn typische bedachtzame blik.
Hij draait zich naar mij om.
"Waar is nu de A2 en loopt daar de A28 en is dat nu de zuilense Ring?"

Geen opmerkingen: