vrijdag 7 augustus 2009

Droog (brandgevaar)

'Van mij mag het gaan regenen', zeur ik tegen de aardige meneer met het lelijke dikke hondje terwijl mijn knappe hond vrolijk het gras besproeit.
'Ja, ik vind dit ook helemaal niks', beaamt de normaal o zo vrolijke man mismoedig en zwetend lopen we verder.
'Iedereen zit lekker op het strand, viert feest met vrienden of is gezellige dingen aan doen. Alleen ik zit achter die k..computer', mopper ik door de hoorn tegen Grandmaster M. die ook al dagen op het strand zit.
Wat eerlijk gezegd niet helemaal waar is, want tegenover mij in het naaiatelier werken ze al weken dag -en nacht en ik zat gisteren nog te slempen op de oergezellige verjaardag van Vlimmen.
Maar toch, het gaat om het basisidee.
Ik ben zielig en dat mag de wereld weten ook.
Het is warm, mijn slaapkamerraam kan al twee maanden niet open (met zo'n huur toch dit soort kwesties, schandalig!) en mijn liefdesleven is net zo droog en onherbergzaam als de ruige Spaanse grond waar ik vorige week nog op liep om inspiratie op te doen voor het workshopprogramma waar ik nu zo op zit te zweten.
De reden van die liefdesdroogte is weer een nieuwe in mijn schier onuitputtelijke stroom van relationele rampverhalen.
Deze is echt suf.
Docs en ik bleken- net als die middeleeuwse koningskinderen- elkaar niet te kunnen bereiken. Mijn werk, zijn werk, zijn toernee, alle verantwoordelijkheden, geografische en planologische kwesties zorgden ervoor dat we uiteindelijk beiden uitgeput werden van de onmogelijkheid tot fysiek contact. Alleen al telefoneren bleek door onze verschillende uren en werkzaamheden een tour de force.
Wat nu rest is een handvol lieve sms-jes en de wil om elkaar ooit (met kerst???) weer te zien.
En ja, ondertussen gewoon weer rondkijken hoor, lieverd...
Kortom :
Ga terug naar Start.
U heeft geen recht op een vergoeding voor eventuele hartenpijn.
Het is heet en ik kan wel janken.
K..financiƫn, klotewerk en kolere liefdesleven, de K3 van mijn bestaan.
In de plaatselijk krant worden gratis bijna dezelfde workshops aangeboden die ik volgende week moet gaan cancelen wegens te weinig aanmeldingen. Niet zo gek natuurlijk, bij mij betaal je de hoofdprijs want ik krijg geen subsidie.
Deze gemeente heeft principieel een hekel aan professionele kunstenaars en heeft in haar beleidsplan staan dat zij slechts de amateurkunsten steunt.
Op mijn sollicitatie naar een te vervaardigen kunstwerk voor het nieuwe zwembad in dit dorp (een opdracht die voor mij gemaakt leek) kreeg ik na maanden afwachten het volgende vonnis toegestuurd van gemeente De Ronde Venen:
Betreft: Reden afwijzing

Kort geformuleerd is de reden waarom uw werk niet is geselecteerd:
Kunstenaar heeft al werk in gemeente (Wilnis dorp) (sic!)

Als u klikt op het knipperende Flickr overzicht dat je hiernaast op het blog ziet, kunt u het zien.
Het staat onder Kunst, algemeen ook ruimtelijk. Tussen de foto's ziet u twee foto's van "De ontmoeting van de slang en het varken bij de drie bomen" Dit geverfde stalen beeld (1.80m hoog) verbeeldt het wapen van Wilnis.
Het beeld is gemaakt i.s.m Arthur Dreissen en was de uitkomst van een traject van de herinrichting van Wilnis dorp. Het is tot stand gekomen in geduldige samenspraak met het buurtwerk (St Leefbaarheid) en Wilnissers.
De kunstcommissie en het college van B & W heb ik slechts bij de kruidenbitter tijdens de onthulling gezien.
Dit beeld, naar ik mij goed herinner, met een straatwaarde van een nieuwe video, een oldschool tv en een paar sokken van de Hema stamt uit 2002!
De afwijzing lag al enige tijd te smeulen. Maar vurige gevoelens fikken alleen maar beter.
Nu ben ik witheet en het is al zo warm...
Geen kunstwerk van mijn hand dankzij een vorm van arrogantie en stupiditeit die zijn weerga niet kent! Ik houd ook nog eens veel van zwemmen!
Het laatste woord is nog niet gezegd.
Vervang het woord kunstenaar door architect, bakker of Hunkemoller en je begrijpt dat het ook voor hen lastig zou worden met de verkoop van slechts een ontwerp van een huis, een brood of bh per decennium.
Vorige week, op een avond in dat Spaanse dorpje:
Een eindeloze vonkenregen sproeide knetterend door de smalle straten. Vuurwerk stroomt overal kleurig rondom en ketst tegen de muren.
Billen en handen worden schaterlachend gebrand.
Het feest van Water en Vuur.
Passie, je zal het maar hebben...
Daar in El Perello brachten uiteindelijk brandslang en emmer verlossing.
Hier in Mijdrecht zweterig in bikini achter de pc,zie ik slechts een troostende vonk, een blij lichtpunt in het aanstaande Lowlandsfestival.
Maar voor nu hoop ik vurig op regen.
En een lief sms-je.

1 opmerking:

Anoniem zei

om je wellicht wat op te vrolijken : lees de concurrerende blog van Sarah! Prachtig vakantie-verslag!
Liefs Vlaamsch Visje